خانواده مهمترین نقش را در سعادت جامعه دارد و حصول به این سعادت به دو عامل مشخص بستگی دارد:
1- آگاهی- توانایی و سلامت خانواده ها
2- آگاهی- توانایی و سلامت مدیران ارشد اجتماعی
اگر این دو وجود داشته باشد، جامعه به سعادت می رسد، در غیر اینصورت خیر.

آموزش نردبان تكامل انسانی است و اگر آموخته های فرد را از وی بگیرند، موجودی ناتوان، ذلیل و مفلوك خواهد بود. در این میان آموزش ازدواج به افراد جامعه جهت شكل دادن خانواده ای سالم از اهمیت بسزایی برخوردار است. برای آموختن رانندگی باید 20-10 ساعت آموزش رانندگی ببینید، یك كتاب آیین نامه را امتحان بدهید، این در شرایطی است كه سخت گیری ها را پشت سر بگذارید و در مقابل آیا برای كاری كه میلیون ها میلیون برابر از رانندگی پیچیده تر، دشوارتر و حساس تر است، ما به اندازه رانندگی 20 ساعت كه هیچی، آیا 20 دقیقه یا 20 ثانیه آموزش دیده ایم؟
فقط به مردها گفته اند كه گربه را دم حجله بكشید و به خانمها گفته اند كه به آقایان هرگز اعتماد نكنید و نگذارید پیراهنشان دو تا شود. این تنها آموزشی است كه در سطح جامعه وجود دارد، آن وقت می خواهیم این دو نفر را با خوش بینی، با تعارف و با ایده آل نگری زیر یك سقف بفرستیم، نتیجه اش این می شود كه بنا به گزارش های موجود از هر 110 هزار ازدواج،10 هزار تای آن حتما طلاق است.
دشوار است كه بگوییم 90 هزار تای آن هم طلاق روانی بین انسان ها حادث است، یعنی اكثریت خانواده ها ادای خانواده را در می آورند، چون برای زندگی مشترك آموزش ندیده اند. یكی از بزرگترین مشكلات اجتماعی ما در حال حاضر، رشد وحشتناك جمعیت است، به طوری كه تا چند سال پیش آمارها گویای این بوده كه در ایران هر 29 سال، جمعیت 2 برابر شده است در حالی كه در اروپا هر 320 سال، جمعیت 2 برابر شده است!
حال فرض كنیم اگر ما به افراد بیاموزیم یك ازدواج سنجیده انجام دهند، اصلاً بعضی از دلایل تولید بچه آنها كاهش می یابد، چون گروهی از مردم كه ازدواج سنجیده ندارند، برای پر كردن خلاء های عاطفی،احساسی و ارتباطی خودشان ناچار تولید انسانی می كنند، تولید بی مسئولیت،ناآگاهانه، بدون پشتوانه، بی منطق و... نتیجه اش این است كه كه ما می بینیم پیوسته به دلیل كثرت جمعیت، تحصیل، ازدواج، مسكن و درمان همه با مشكل مواجه می شود كه از ازدواج های نسنجیده ناشی می شود. از سوی دیگر آیا ما به عنوان گواه در پیرامون خود مشاهدات خوبی داشته ایم كه الگو قرار دهیم؟ آمار نشان میدهد كه ما خانواده های خوشبخت زیادی نداریم، ازدواج های سنجیده در پیرامون ما كم بوده است كه لااقل ما با روش مشاهده ای آن را یادگیری نمائیم و از آن روش استفاده كنیم. نتیجه اش آن چیزی است كه ما می بینیم و خیلی غم انگیز است.
همچنان كه گفتیم، اگر ازدواجی بر پایه منطق و سنجیدگی نباشد، اولین رخداد نامناسب آن نارضایتی زن و مرد است و هر گاه نارضایتی ارتباطی بین زن و مرد پیدا شد، آن موقع فضای خانواده ناامن می شود، فضای خانواده همراه با اضطراب و موجب احساس بدبینی در فرزندان آنها می شود.
هر كه در زندگی یك لیست از بردها و باخت هایش دارد، هر كسی را دیدیم كه به لیست باخته های خود توجه می كند، آدم منفی نگری است، این گمان را می بریم كه از یك فضای غیر مناسب و غیر صمیمی خانوادگی بیرون آمده است. پس موقعی كه زن و مرد احساس رضایتمندی نداشتند، فضا ناامن و اضطراب آفرین می شود، بدبینی به وجود می آید كه خود اینها بسیار راحت فرد را به طرف اعتیاد، خودكشی، بزهكاری و بیماری های روانی سوق می دهد. پس علت طلاق نسل بعدی را به راحتی میتوان در ازدواج نادرست نسل قبل آن جستجو كرد. این دختر یا پسرها میراث دار بدبینی زندگی خانوادگی خواهند بود و درست عمل نخواهند كرد. ازدواج درست آنگاه صورت می گیرد كه مبتنی بر این مطلب باشد: انتخاب عاقلانه و زندگی عاشقانه .
متاسفانه ما كمتر شاهد این هستیم كه انتخاب ها عاقلانه باشد و بیشتر انتخاب ها احساسی است. برای اینكه ما به یك ازدواج موفق دست پیدا كنیم، ابتدا باید به یك سری پیش نیازها توجه كنیم: یكی از آنها رشد عاطفی فرد است، افراد باید به یك استقلال عاطفی رسیده باشند تا بتوانند ازدواج كنند، به دلیل اینكه خانواده های ما از این مطلب بی خبرند، بچه ها را تربیت مسموم می كنند.
خیلی مواقع مادری دخترش را بغل می كند و می گوید: زهرا جان اگر تو یك روزی از پیش من بروی، من می میریم ولی این مادر می داند به هر حال روزی زهرا خواهد رفت ولی با این پیامی كه به دخترش داد، یك نرم افزار ذهنی منفی برای او می شود و روزی كه او ازدواج كرد و به شهر دیگری رفت، پیوسته این اضطراب او را آزار خواهد داد، هر هفته می خواهد به تهران بیاید و یا هر روز می خواهد تلفن بزند، زندگی او به دلیل نرم افزار نادرستی كه در اختیار او گذاشته شده است، به هم خواهد ریخت. در صورتی كه مادر میتواند به بچه اش بگوید: وقتی تو رفتی، من از خبر خوشبختی و موفقیت و سودبخشی تو خوشحال خواهم شد، سعی كن خبرهای خوب به من برسانی. به هر حال هیچ دختر و پسری با خانواده خودش زندگی نخواهد كرد ولی می بیند كه عكسش عمل می شود كه نتیجه این تربیت را من در برخوردهای مشاوره ای می بینم، می پرسم كه چرا ازدواج نمی كنی؟ گروهی از خانمها می گویند: مرد مناسبی پیدا نمی كنم، می گویم مرد مناسب تو كیست؟ می گوید كسی باشد كه آدم بتواند به او تكیه كند. من خیلی حیرت می كنم چون پی می برم این خانم به یك عصای زیر بغل احتیاج دارد، چرا به او نیاموخته اند مستقل باشد، می گویم: خانم تنها كسی كه باید به او تكیه كنید خود شما هستید، الف: به لحاظ فیزیكی،روی پای خودت ب: به لحاظ روانی، روی شخصیت، توانایی ها،اعتماد به نفس و عزت نفس خودت. فقط روی این دو می توانی حساب كنی.
احساس مسئولیت: كسی آنگاه باید ازدواج كند كه واقعاً در خودش توانایی پذیرش مسئولیت دیگران را داشته باشد، بتواند خشم خود را كنترل كند،آدم وقت شناسی باشد، عنصر دگر خواهی در او وجود داشته باشد، بتواند به حقوق واقعی شریك زندگیش توجه بنماید، كه همگی اینها نشانه هایی از رشد اجتماعی فرد است. در صورتی كه می بینیم افراد در ازدواج پیوسته در راستای هدف های شخصی خود گام بر می دارند، این موضوع به من اجازه می دهد كه بگویم: خانواده خوشبخت آنگاه دست یافتنی است كه مرد پیوسته به این بیندیشد كه چه كنم كه زنم خوشحال شود، در این دو صورت هر كدام همدیگر را خوشحال خواهند كرد، ولی در زندگی های كنونی ما می بینیم كه هر كسی در فكر خوشحال كردن خودش است، در نتیجه به جای اینكه به هم نزدیك شوند، از هم دور می شوند.
الگوهای خوشبختی كه از دهان خیلی ها می شنویم، غم انگیز است. می بینیم كه می گویند: فلان خانم زن خوشبختی است، زن موفقی است.چرا؟ چون شوهرش اجازه ندارد بدون اجازه او آب بخورد. این خیلی غم انگیز است، این چیزی است كه ما به آن می گوییم دیكتاتوری، سالها میلیون ها نفر در دنیا جانشان را از دست دادند تا با چنین اندیشه هایی مبارزه كنند ولی برای گروهی از خانم های ما این یك الگوی زن موفق است. ما نمی شنویم بگویند فلان خانم زن خوشبختی است چون سالم ترین، زیباترین و منطقی ترین ارتباط را با شوهرش دارد، هرگز نمی شنویم كه فلان خانم، زن موفقی است زیرا، رقیب شوهرش نیست بلكه رفیق اوست. جلوی پای شوهرش را نمی گیرد بلكه زیر بغلش را می گیرد و... مرد باید به یك رشد شخصیتی مناسب رسیده باشد تا جایی كه بداند رفتارهای بعدی او چه تاثیری در دیگران و جامعه خواهد داشت. خانواده ناخوشبخت محصولش، خفاش شب می شود و دیگران آسیب بیشتری نسبت به خانواده خود او می بینند، بنابراین بایستی پیشاپیش این نكته را درك كند.
برای ازدواج، شخص باید از یك تندرستی و سلامت روانی برخوردار باشد، آن گونه كه یك آدم عصبی، مشكل دار و روان پریش، هرگز و هرگز نمی تواند یك خانواده خوشبخت، یك پدر خوشبخت یا یك مادر خوشبخت را باعث شود. برای اینكار پیشنهاد من این است كه افراد باید یك دوره خودشناسی را ببینند، بویژه برای كسانی كه رشته شان علوم انسانی است، این مسئولیت سنگین تر از كسانی است كه فنی- مهندسی یا كشاورزی و... است.در این راستا نخست من باید خودم برای خودم شناخته شوم. من چه كسی هستم؟ چه مشكلاتی دارم؟ چرا این گونه آرزوها و یا خواست هایی دارم؟ به طور معمول، رهبری رفتار انسان به این عوامل وابسته است:
حال اگر میل نداریم كه به یك كلاس خودشناسی برویم، یا نزدیك متخصص یا مشاور برویم، می توانیم خودمان روحیه سنجی بكنیم. به این صورت كه ببینیم اگر ما از فردی رنجیده شویم، دلخور شویم، مشكل پیدا كنیم، چكار باید بكنیم؟ در پی تلافی و انتقام بر می آییم؟ در پی پرونده سازی، توهین و اذیت بر می آییم؟ از او قهر می كنیم، دوری می گزینیم یا اینكه به دنبال این می گردیم كه نقش خود را در این اتفاق نامناسب بجوئیم؟ یا از چه راهها و مكانیزم هایی می توانیم این بحران را حل كنیم؟
اگر به این نتیجه رسیده ایم كه در عفو قدرتی است كه در انتقام نیست، رهبری رفتار ما را عقل و منطق داشته است ولی اگر پی انتقام، پرونده سازی، جعل و زدن آسیب بودیم، رفتار ما را عقده ها و عنادهای ما به عهده دارد كه نیاز به درمان داریم.
بدون داشتن آگاهی از وضع خودمان، به عنوان خودشناسی، نه می توانیم خود را خوشبخت كنیم و نه دیگران را باید این مساله را با خودمان روشن كنیم تا بتوانیم به زندگی بهتری برسیم. در یك ازدواج موفق كه انتخاب عاقلانه و زندگی عاشقانه است، نخستین زن و مرد باید به هم یك كشش عاطفی داشته باشند، یعنی پذیرش مقدماتی ،طرف دیگر قضیه كه بسیار بسیار با اهمیت است، تناسب ها به گونه ای است كه ازدواجی موفق خواهد بود كه از سویی كشش های لازم بین مرد و زن وجود داشته باشد و از سوی دیگر تناسب ها برقرار خواهد شد. 
1- در یك ازدواج موفق نخست زن و مرد بایستی از یك سلامت روانی نسبی برخوردار باشند كه در بسیاری از موارد این گونه نیست، كه در این رابطه در شماره های بعدی بیشتر توضیح داده خواهد شد.
2- كشش لازم در اینجا گفتنی است كه در سه زمینه اگر كشش و علاقه كافی وجود نداشته باشد، كار به جایی نخواهد رسید: الف) تحصیل ب) ازدواج ج) اشتغال
افزون بر اینها به تعدادی همانندی یا تناسب نیاز است: 
1) همانندی در اندیشه است كه نمود بیرونی آن را می توان در تعریف خوشبختی، زندگی خوب و ارتباط دلخواه و بیان مهمترین آرزوها( به عنوان هدف های زندگی) و معرفی نشانه های همسر دلخواه و در پایان تعریف بسیار اختصاص و ویژه فرد از تعریف زندگی Life definition مشاهده نمود. اگر هر دو نفر بدون سانسور ترس و شرم و نگرانی این مطالب را بگویند و بنویسند و در كنار هم قرار دهند تا حدود زیادی همسویی در اندیشه آنها روشن می شود.
از دیگر همانندی ها:
2) همانندی نسبی
3) همانندی های طبقاتی 
4) همانندی ایدئولوژیك
5) همانندی ساختار خانوادگی
6) همانندی ظاهری
7) همانندی كاری(شغلی)
8) همانندی تحصیلی
9) همانندی شخصی
10) همانندی هیجانی
و در این راستا مراجعه به مشاور و روانشناس و انجام مشاوره ازدواج بسیار بسیار ضروری و سودمند خواهد بود. گرفتاری بسیار بزرگ ما در این است كه آخرین داوری خود را در نخستین نگاه انجام می دهیم. یعنی انتخاب مان در اینصورت عاقلانه نیست بلكه احساسی است زیرا اگر در نخستین نگاه فرد را به لحاظ احساسی پسندیدیم، دو رویداد نادرست پدید می آید:
1- ایرادهای او را نادیده می گیریم
2- برای رسیدن به او خود را آنگونه در كوتاه مدت نشان می دهیم كه واقعاً نیستیم تا موردپسند او قرار گیریم
بنابراین اگر ما از زندگی تعریف اصلاح شده ای داشته باشیم و با مشاورمان در زمینه طرح ذهنی همسردلخواهمان به جمع بندی مناسبی رسیده باشیم، جذب كسی خواهیم شد كه متناسب باورها، ارزش ها، شخصیت و مجموعه توانایی ها می باشد یعنی مكملمان در آن صورت خواهد شد كه به زندگی خواهیم رسید. یعنی یار هم می شویم، نه بار هم و نه تنها در كنار هم همینطور پیوسته از سوی نقطه بیگانگی به سوی نقطه یگانگی حركت می كنیم شریك زندگی عشقی و جنسی هم می شویم نه تنها زن و شوهر می مانیم. روز به روز به هم نزدیك می شویم در صورتی كه در یك انتخاب نادرست این پیامدها را می توان انتظار داشت:
1) عادت  2) تحمل  3) بی تفاوتی  4) تنفر   5) انتقام