نوجوانان دوست دارند كه به چشم كودك به آنان نگاه نكنیم و برای شان ارزش قائل شویم. در این صورت از بسیاری از تنش‌های بین والدین و نوجوانان كاسته می‌شود. در غیر اینصورت نوجوان می‌كوشد ثابت كند كه دیگر كودك نیست. علت بسیاری از حالات و رفتارهای نوجوانان علاقه به اثبات استقلال و برابری با بزگسالان است.جهت گیری نوجوان به برداشت او از مفهوم«بزرگ‌شدن» بستگی دارد.

 اگر تصور كند «بزرگ‌شدن» به معنی رهایی از قید و بندهاست، علیه محدودیت‌ها مبارزه می‌كند. سیگار می‌كشد، ناسزا می‌گوید، شب دیر به خانه بر می‌گردد. برخی از نوجوانان مخالفت‌های شدید و دور از انتظاری با والدین دارند.والدین متعجب می‌شوند كه چرا فرزند مطیع و حرف‌شنو، سركش و نافرمان شده است.
در حقیقت نگرش نوجوان تغییر نكرده است، بلكه نوجوان با والدینش مخالفت می‌كند. او وقتی آزادی و قدرت بیشتری به دست می‌آورد، مخالفت خود را نشان می‌دهد. پسری كه همیشه پدرش او را اذیت می‌كرد در ظاهر مطیع و سربه زیر بود. زمانی كه احساس توانایی كرد، با پدرش دعوا و او را اذیت، و خانه را ترك كرد.در مواردی باید به نوجوان آزادی و استقلال داد و نباید همیشه مراقب او بود. در غیراینصورت نوجوان بیشتر می‌كوشد تا از قیدو بندها آزاد شود. هرچه والدین با او مانند كودك رفتار كنند، او بیشتر مبارزه و مخالفت می‌كند.
در مواردی نوجوانان خود را برای زندگی بزرگسالی آماده نمی‌كنند. در نتیجه در بزرگسالی از مقابله با مشكلات زندگی، كار، اجتماع، عشق و ازدواج می‌ترسند. امیدش را از دست می‌دهد. از اجتماع فاصله می‌گیرد. خجالتی و گوشه‌گیر می‌شود. اگر به دنبال كار باشد كاری كه مورد علاقه‌اش باشد، پیدا نمی‌كند و مطمئن است در هیچ كاری موفق نمی‌شود. برای ازدواج، از رویارویی با جنس مخالف دستپاچه و نگران می‌شود. وقتی با او صحبت می‌كند، خجالت می‌كشد نمی‌تواند جواب دهد، هر روز ناامیدتر می‌شود. احساس می‌كند كسی نمی‌تواند او را درك كند باید او را تشویق كنیم و او را به راه راست هدایت كنیم تا بهتر شود. البته این امر چندان آسان نیست. زیرا تغییر یك شبه صورت نمی‌گیرد.
عدم آمادگی و آموزش صحیح برای رویاریی با سه مسئله مهم زندگی،كار، اجتماع و ازدواج از مهم ترین خطرات دوران نوجوانی است و نتایج آن در بزرگسالی آشكار می‌شود. اگر نوجوان از آینده بترسد، برای مقابله با مشكلات كمتر تلاش می‌كند. هرچه به او دستور داده شود، یا نصیحت و انتقاد شود، بیشتر مقاومت می‌كند. هر چه او را تشویق كنیم، بیشتر عقب نشینی می‌كند. تا زمانی كه ناامید است نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم كه تلاش كند. برخی نوجوانان دوست دارند در كودكی بمانند.
مانندكودكان صحبت می‌كنند با كودكان كوچك‌تر از خود بازی می‌كنند و تظاهر می‌كنند كه می‌توانند همیشه كودك بمانند، درحالی كه بسیاری از نوجوانان تلاش می‌كنند مانند بزرگسالان رفتار كنند. در شرایط دشوار وقتی نوجوان نتواند با مشكلات زندگی روبرو شود، به بزهكاری رو می‌آورد. بزهكاری یكی از ساده‌ترین راه برای فرار از مشكلات به ویژه مشكلات اقتصادی در زندگی است. در سنین بزهكاری بیشتر مشهود است. كودكان لوس و نازپرورده در دوران نوجوانی شكست می‌خورند. زیرا كودكی كه عادت كرده است همه كارهایش را والدین برعهده بگیرند، پذیرش مسئولیت‌های بزرگسالی را فشارزا می‌داند. و هنوز دوست دارد، ناز پروده باشد. وقتی بزرگ می‌شود دیگر مركز توجه نیست، كسی كه در محیط ظاهراً گرم خانواده پرورش یافته، هوای بیرون را سرد می‌داند.
اگر از نوجوان بیش از حد انتظار داشته باشند در درس و كار شكست می‌خورد. شاید می‌ترسد نتواند وظایف‌اش را انجام دهد. تا زمانی كه مورد حمایت باشد به پیش می‌رود، ولی وقتی به او استقلال داده شود، جسارت خود را از دست می‌دهد و عقب نشینی می‌كند. در حالی كه برای دیگران استقلال و آزادی انگیزه پیشرفت و رسیدن به آرزوهاست. آنان عقاید و طرح‌های جدیدی دارند و از بر عهده گرفتن مسئولیت و داشتن استقلال نمی‌ترسند و خطر پذیرند تا فرصت‌های زیادی برای موفقیت بدست آورد.
نوجوانی كه احساس می‌كند مورد بی توجهی و بی مهری است، وقتی با دوستان‌اش صمیمی‌می‌شود، تحت‌تأثیر آنان قرار می‌گیرد و بهتر می‌شود اگر پسری فقط به دنبال تأیید و تحسین باشد خطرناك است. دخترانی كه اعتماد به نفس ندارند، تنها راه اثبات ارزش خود را در تحسین و تأیید دیگران می‌دانند آنان در دام مردان چاپلوس می‌افتند كه می‌دانند كه چگونه دل دختران ساده را بدست آورند. اغلب دخترانی كه در خانه مورد توجه و محبت نیستند، با جنس مخالف دوست می‌شوند تا مورد توجه و محبت قرار گیرند.
دختر پانزده ساله‌ای در خانواده فقیری زندگی می‌كرد. در كودكی پدرش مریض بود و مادرش فرصتی نداشت به او توجه كند، سپس برادر بزرگش بیمار شد و مادر به او رسیدگی می‌كرد به‌دنبال آن خواهرش به دنیا آمد و مادر از او مراقبت می‌كرد.آن دختر همیشه دوست داشت مورد توجه و محبت باشد ولی كسی به او توجهی نمی‌كرد. او حداكثر تلاش خود را برای جلب توجه اطرافیان كرد او در خانه دختر خوبی بود. با كسب موفقیت‌های پی‌درپی بهترین دانش‌آموز مدرسه شد. سپس به دبیرستان رفت در ابتدای روش تدریس در مدرسه جدید برایش مشكل بود. درس را متوجه نمی‌شد و افت تحصیلی شدید داشت.
معلم او را سرزنش و نا امید كرد. وقتی نیاز شدید او به محبت و توجه در مدرسه و خانه ارضا نشد، ناامید وسرخورده شد. او با اولین مردی كه سر راهش آمد، فرار و پانزده روز با او زندگی كرد خانواده‌اش نگران شدند و در صدد یافتن او بر آمدند. ولی دختر احساس می‌كرد كه هنوز مورد توجه نیست. به فكر خودكشی افتاد. او در نامه‌ای به خانواده‌اش نوشت:«نگران من نباشید، من سم خورده‌ام و خیلی خوشحالم» او سم نخورد، فقط نیاز به محبت خانواده داشت او منتظر ماند تا مادر به سراغش بیاید. اگر او مورد توجه و محبت بود، درصدد جلب توجه بر نمی‌آمد. اگر معلم او را نادیده نمی‌گرفت و از حساسیت نیاز او به محبت و توجه وضعیت خوب درسی‌اش آگاه می‌شد، او ناامید و سرخورده نمی‌شد.
دختر چهارده ساله‌ای خانواده‌ی روشنفكری، نداشت او از داشتن دختر خیلی ناراحت بود و ارزش دخترش را نادیده می‌گرفت. زیرا فقط پسر برایش مهم بود، دختر چند بار شنید كه مادر به پدر می‌گوید:«دخترمان خوشگل نیست و وقتی بزرگ شود، كسی با او ازدواج نمی‌كند و روی دستمان می‌ماند.» روزی نامه‌ی یكی از دوستان مادر را پیدا كرد كه مادر را كه از داشتن دختر ناراحت بود دلداری داده بود.چند ماه بعد برای دیدن عمویش به روستا رفت. با پسری كه سواد و شعور چندانی نداشت دوست شد. او برای مورد تأیید قرار گرفتن، دوستان زیادی را یكی پس از دیگری عوض كرد.او ناراحت و افسرده بود. می‌گریست و تهدید به خودكشی كرد. در آن زمان درد و رنج او باعث ناراحتی خانواده اش شد. در جامعه‌ای كه مردان را برتر از زنان می‌دانند و به زنان توجه نمی‌شوند. آنان از این امر رنج می‌برند و ناامید می‌شوند. دوران نوجوانی فرصتی است تا فرد بتواند به تنهایی راه‌هایی را برای مبارزه با مشكلات زندگی پیدا كند. اگر نوجوان احساس حقارت كند و نگرش اشتباهی داشته باشد برای كسب آزادی آمادگی ندارد اگر خود را وادار كند آنچه كه ضروری است انجام دهد، ترسو می‌ماند و شكست می‌خورد. چنین فردی برای بزرگ شدن آماده نیست و كودك باقی می‌ماند.